Opis
Jak na człowieka cieszącego się renomą arcymistrza strategii Carl von Clausewitz ( 1780-1831) dziwnie często stawał po niewłaściwej stronie. Po druzgocącej klęsce Prus w wojnie z Napoleonem w 1806 r. wiele miesięcy spędził we francuskiej niewoli. A gdy sześć lat później przeszedł do armii rosyjskiej, poróżnił się z własnym królem i zyskał urągliwe przezwisko „Lausewitz” („Wszarz”). Kiedy ponownie przyjęto go do pruskiego wojska, przez lata zajmował ciepłą posadkę dyrektora administracyjnego w Allgemeine Kriegschule w Berlinie. Zmarł w 1831 r. bynajmniej nie na polu bitwy, lecz we własnym łóżku na cholerę. Jego główne dzieło pozostało niedokończone. Księgi „O wojnie” musiała więc opublikować żona Marie.
Nie w pełni bohaterski życiorys Clausewitza w niczym nie przeszkodził jego pośmiertnej karierze. Pruski filozof wojny stał się jednym z najbardziej popularnych teoretyków strategii w dziejach świata. „O wojnie” doczekało się niezliczonych tłumaczeń na wiele języków i jest światowym bestsellerem. Trudno o kurs menadżerski, na którym nie powołano by się na tę księgę. Ale trudno też o inną pozycje tak często cytowaną przez ludzi, który jej nigdy nie czytali. Niemniej teorię Clausewitza wykłada się jako przedmiot obowiązkowy nie tylko w akademiach wojskowych, ale także w wielu szkołach menadżerskich, m.in. na Harvardzie.
